peeh

nasıl bir haftaysa anlayamadım gitti. resmen bir hafta içinde hayatımın akışı değişti. bünyem daha ne kadar şeye kaldıracak kimbilir. bir şekilde Ankara'ya da gitmiş oldum. hiç sevmedim orası ayrı. sevecek kadar kalmadım , gezmedim belki ama nebleyim işte. zaten hava soğuk, bi sürü resmi binalar, bi sürü insan, koşturmaca, renk yok memlekette yahu:)

aniden

herşey çok hzılı gelişiyor bazen. birden bire yollar çıkıyor. seçim, ama hiçbir zaman birşeyleri kıyaslama değil. geri dönüşü olan yollar, yeniden geleceğiniz, döneceğiniz yollar..

öyle işte değişik birşey benimkisi de. üzülmek desen değil sevinmek desen değil, hiçbir duyguyu yaşayamadım tam olarak. belki zaman geçince. o kadar hızlı ve o kadar sert oldu ki. paylaşmak istersiniz mutlulugunuzu ya, onay beklersiniz ya, istediğiniz birşeyi yapma konusunda. onay dediğim bir dokunuş, bir tebessüm, aşağı yukarı sallanan bir kafa, omzuna dokunan bir el..söz olmasa da olur. bazen sözden çok daha fazla şey anlatmaz mı ki onlar. hepsini beklersiniz işte. beklersiniz hep. doyumsuzdur ya insanoğlu ondan mıdır ki? hiç sanmam.

her zaman bekledikleriniz olmaz, sizin bekledikleriniz bir başkası için normal gelmeyebilir. doğru ya o zaman ne anlamı kalır.

ama ben böylesini de sevmiyorum. keşke diyorum.

keşke derken ben, zaman koşa koşa gidiyor. vakit az kaldı deniz yolcu.

gitti gider...

bunaltıcı finaller

sınavlar mıydı can sıkan?

bu sene mutlu bir sene olsun güzel olsun herşey diyerek girmiştim. inşallah dileğim gerçekleşir diye düşünürken..neyse boşver.

son gün

Senenin sonuna yetişebildim, onca zaman yazamadım. Yazmadım.
Umarım yeni yıl sağlık, huzur, bol kazanç, sevdiklerinizle geçirebileceğiniz mutlu anlar getirir hepinize.

soluk alıyorum

her gün yeni baştan. yeniden uyanıyorum. gördüğüm resim aynı. git elini yüzünü yıka. aynadaki sen ve bakışında yazan onca yaşam. zaman ne çabuk gidiyor. ablam doğmuş bugün. kutlu olsun. bu gün ne değişikmiş, ne değişmiş..
ablamı aramalıyım. beş param yok. hediye almasam da olur. olur mu? erteleyeyim hediyeyi en güzeli. hediye ertelenir de, ya sen? ben en iyisi yanına gideyim, kapısını açsın bana. ne kadar kızdırsam da beni seviyor biliyorum. ben de onu. sevildiğini bilmek güzel birşey, bunu dile getirmek, hatırlatmak, hatırlanmak, seni unutmadım bugünde demek.
aklımdasın.

yazan: şımarık insan

gittiler..
soluk sesi gelmez oldu
kapı da çalmıyor
başucumda yeni kıyafetlerim yok
temiz mendil de
gülümseyen çocuk
hani içimde o kıpırtı var ya
göremiyorum.
bir ara geliyor bir ara gidiyor.
o gelip gidedursun gelmiş çoktan bayram
o gelmiş de
hani diğerleri?



buruk olmayan bayramlar geçirmeniz dileğiyle!

olmazsın

olmazsın dedim kendime. hiç bir işi beceremez, hiç bir şeyden anlamaz, kişiye hak ettiği değeri gösterebilme yetisine sahip olamaz, boş bakan, boş gezen, kimseye yararı olmayan, hatta bırak kimseleri kendisine bile faydası olmayan...
yapabildiğim en güzel şey, her şeyi mahvedebilmek. sımsıkı bağlıyken elimdeki ip, her şey güzelken. düşüncelerim bile bana yetiyorken. makasın kesici olduğunu bildiğim halde "dur deneyeyim yahu, kopmaz nasılsa" gibi bomboş bir düşünceye sahip olmak. herkesin becerebileceği bir iş değil. e be insaf madem bunların bu noktaya geleceğini böyle olabileceğini tahmin ediyordun, peki niye? niye göremedin, niye üzdün, niye üzüldün, niye kaybettin, o duyguyu elinden alıverdin? sorunun ne ki? bilmiyorum bilmiyorum bilmiyorum.
ben işlerin bu kadar büyüyeceğini tahmin edemedim, bişi olmaz diye düşündüm. ama niye ağzından bir söz cıktı madem? niye tutamayacağın sözü kullandın boşuna. kötü bir sey yapmadın belki, ama kırdın ama ne hale soktun. ne duruma gedi.
iyi mi ettin ki..
nasıl geri gelir, nasıl düzelir, düzelir mi? kırılınca kırılmış mıdır..
yap sen sonra da derdine yan. terbiyesiz palavracı.